خداحافظ همين حالا

                اگر بار گران بودیم رفتیم                اگر نا مهربان بودیم رفتیم                

راستش اولش فکر می کردم اگه یک روزی بخوام وبلاگمو ببندم چقدر حرفهای ناگفتنی و بقول معروف وصیت دارم که بگم ولی حالا که می خوام برم می بینم هیچی برای گفتن ندارم.فقط اینکه دلم خیلی بارونیه.

خیلی دوست داشتم وبلاگ نویسی رو تجربه کنم.

روزهای اولی که وبلاگمو راه انداخته بودم خیلی ذوق داشتم ، از مدرسه که می امدم با همون مانتو و چادر می نشستم پای کامپیوتر و اول به وبلاگم سر میزدم بعد به بقیه کارام میرسیدم .با اینکه 2 تا نظر هم بیشتر نداشتم ولی خیلی علاقه داشتم.

 راستش هیچ وقت فکر نمی کردم که اینقدر زود از جمع وبلاگ نویسان برم بیرون.

ولی تجربه خیلی خوبی یا حتی در حد عالی بود.باشماها آشنا شدم که خیلی با معرفت و با محبت بودید.خیلی چیزها ازتون یاد گرفتم.

راستی اگر گاهی با نظراتم ناراحتتون می کردم یا خودمونی باهاتون صحبت می کردم یا ازتون گلایه می کردم شدیداَ ازتون معذرت میخوام.باور کنید هیچ حرفی را از روی بدجنسی نزدم .همیشه هر حرفی که توی دلم باشه همون موقع میگم .

میدونم بدترین ویژگیم همینه ، ولی در عوض اصلا کینه ندارم.به هرحال بازم ازتون معذرت می خوام.

میگم یک کاری بکنید خوبی های نداشتمو بذارید به حساب اینکه از خودتون یاد گرفتم و بدیهامو به پای بچگیم . 

راستش خیلی مطلب جمع و کلی عکس انتخاب کرده بودم که براتون بذارم ولی قسمت نشد.

در ضمن من همیشه همه شما ها را مثل برادرای خودم میدونستم بخاطرهمین انقدر باهاتون خودمونی بودم که یادم رفته بود که نباید اینقدر خودمونی باشم.بارها وقتی یه چیزی می گفتم بعدش می فهمیدم که نباید می گفتم یعنی ....ولش کنید. 

تعطیل کردن وبلاگ خیلی برام سخته و مطمئنم که اصلا نمی تونم این خاطرات خوب را فراموش کنم ولی چاره دیگه ای ندارم.

اهان ،البته خیلی هم خوشحال نشید که دارم میرم.مطمئن باشید هروقت دلم تنگ شد بهتون سر میزنم. 

رفتنم دلیل خاصی نداره فقط دلم میخواد قبل از اینکه مجبورم کنند ، خودم برم.می خوام دیگه نقطه ضعفی نداشته باشم که هر وقت هر کسی کم میاره سر وبلاگم خالی کنه.

البته قبلش هم از همتون معذرت میخوام که مجبورید وبلاگم که در لینکتون قرار دادید راپاک کنید.

                                              خبر خوشم همین بود 

                                                دیگه از شرم راحت شدید.  

                    خداحافظ  

یکشنبه   تولـــــــــــــــــــــــــــدمـــــــــــــــــه هــــــــــــــــــا

                              

                            حالا همه

                                                                          

  
نویسنده : نـــــــــــــــــدا ; ساعت ۸:٢۱ ‎ق.ظ روز پنجشنبه ۳٠ شهریور ۱۳۸٥
تگ ها :

؟

در غریت اگر کسی بماند ماهی                        گر کوه بود از او نماند آهی

بیچاره غریب اگر چه ساکن باشد                      چون یاد وطن کند برآرد اهی

دیگه از خواستگاری و ازدواج بیاید بیرون و خیلی بهش فکر نکنید برای قلبتون خوب نیست.

دیروز در وبلاگی جمله ای خوندم که خیلی زیبا بود ولی دلم لرزید.

جمله:  « خدارا شكر كه هر روز موقع اذان صبح بايد بيدار شوم ، اين يعني لياقت شكرگذاري دارم .»

راستش ۳-۲ هفته ای بود که دیگه به مسجد نزدیک خونمون نرفته بودم.دیگه از تعقیبات نماز و غیره هم خبری نبود فقط هول هولکی نمازمو میخوندم و بس.

 امروز که صدای اذان را شنیدم یاد این جمله افتادم.گفتم یعنی من اینقدر بی لیاقت شدم ، اینقدر از خودم و خدا غافل شدم که که توی این مدت صدای اذان روی من تاثیری نداشته و صدای هشدار خدا را نمی شنیدم. اینقدر شیطان در کارش موفق بوده و من نفهمیدم؟

نا خوداگاه بلند شدم ، وضو گرفتم و وقتی که خواستم پامو از خونه بیرون بذارم توی دلم گفتم خدایا امروز شنبه اول هفته است پس تا اخرش خودت کمکم کن و خودت برام خیر بخواه.

در اخرین لحظات اذان وارد مسجد شدم.دوستام که منو از دور دیدن کلی ذوق کردن و دست تکون میدادن .منم خیلی خوشحال بودم.هرکدوم منو به طرفی می کشوندن و اخرش همگی رفتیم و صف اول رو تسخیر کردیم.

توی نماز یه ارامش خاصی داشتم .خیلی لذت بردم.احساس کردم اون چیزی که گم کرده بودم رو پیدا کردم.خیلی خوب بود.با همیشه فرق داشت.

طبق معمول بعد از نمازها هم کلی با حرفا و شوخی هام همه میخندیدم و من هی باید میگفتم بچه ها یواش تر.خلاصه خیلی خوش گذشت. 

در ضمن باید بگم که خیلی ارزوی عروسی منو نداشته باشید چون تازگی ها سفارش یک خمره پر از سرکه رو دادم.

                                               شاد ، خوش ، سربلند و پیروز باشید.

  
نویسنده : نـــــــــــــــــدا ; ساعت ٤:٢٥ ‎ب.ظ روز شنبه ٢٥ شهریور ۱۳۸٥
تگ ها :

خواستگاری

پیامبر خدا (ص):

هرکه دوست دارد پاک و پاکیزه خدا را دیدار کند،با داشتن همسر به دیدارش رود.

 امام صادق (ع):

دو رکعت نمازی که همسردار میخواند،برتر از هفتاد رکعت نمازی است که مرد بی همسر بخواند.

 حتما فهمیديد درمورد چی میخوام بنویسم.

میخوام چگونگی اشنایی و ازدواج چند زوج را براتون بنویسم.

 پدر بزرگم :

والا ما زن داییمون گفت همسایه ما یه دختری داره که خوب و عاقله.ما هم رفتیم خواستگاری و عقد کردیم.زمون ما این کارا نبود که دختر و پسر همدیگه رو ببینن و حرف بزنن و ... ما تا بعد از عقد اصلا همدیگه رو ندیده بودیم .خدا را شکر حالا هم راضی هستیم.

                                                                   (50سال از زندگی مشترک میگذره.)      

 

سکینه خانم:

راستش شوهر من با پدرم دوست بود و به خونه ما رفت و امد داشت که یه روز هم منو دید و چند روز بعد هم با پدر و مادرش برای خواستگاری اومدن.

بعد از چند روز هم با یه عقد ساده زندگیمونو شروع کردیم.

                                                                    ( 23 سال از زندگی مشترک میگذره.)

  اعظم خانم:

من 17 سالم بود.یه شب همگی رفتیم عروسی یکی از اقوام .  زن داداش شوهرم توی عروسی منو دیده بود و پسندید و به خانواده ی شوهرم گفته بود.

اونا هم بعد از یک هفته اومدن خواستگاری  .من اینقدر شب خواستگاری خجالت کشیدم که حتی سرم رو بالا نکردم که داماد رو ببینم و شب عقد که سرم را بالا کردم و دیدم ای بابا چه کلاهی سرمون رفته.(البته این اخری شوخی بود.)                                           

                                                     (15 سال از زندگی مشترک میگذره)                 

 زینب جون:

زینب خانم یکی از دوستان خوب منه.

والا شوهر من فامیل خیلی دور ما هستند که تقریبا 10 سالی ارتباط نداشتیم.یک روز مادرم به خونشون زنگ زد که بریم اونجا و همه چیز تموم بشه .ولی اونا گفتن ما خدمت میرسیم .و اومدن و چند روزی هم بودند وچند روز بعد از رفتنشون ما رو دعوت کردن که بریم اونجا.

بالاخره 3-4 باری به خونه ما اومدن و رفتن و اصلا حرفی از خواستگاری نبود .در ضمن مادر بزرگ پدرم هم   به رحمت خدا رفته بود.وقتی مادرم دلیل رفت و امدشون را پرسیده بود گفته بودن یخاطر خواستگاری از زینب بوده ولی مادرم قبول نکرد و گفت بعد از چهلم بیاییند.

بالاخره روز موعد فرا رسید و اومدن که فقط حلقه ای را به دست من بکنن که عقد را نیز خواندند و من  در سن 15 سالگی ازدواج کردم.

 زینب خانم الان در سن 23 سالگی صاحب یک پسر 6 ساله نیز هست.   

                                                                   ( 8 سال از زندگی مشترک میگذرد.)

                                                                 

 زهره خانم:

من کارآموز یک اموزشگاه آرایشگری بودم.یه روز که کلی برامون مهمون اومده بود و من باید ازشون پذیرایی میکردم .خیلی دیرم شده بود.خلاصه بدو بدو سوار یه شخصی شدم تا زودتر برسم و اصلا به راننده جوان توجهی نکردم. اما احساس میکردم که راننده از ایینه خیلی به من نگاه میکنه.هی من خودمو جمع و جور میکردم و هی این اقا بیشتر به من نگاه میکرد.

بعد از چند روز با خانواده این اقا رو برو شدیم که برای خواستگاری اومد و این اقا اومد داخل خونه و من رو به مادرشون نشون دادن و سریع از خونه خارج شدن.

بعد از یک هفته هم با یک مراسم عقد ساده ما با هم محرم شدیم.         

                                                                    (3 سال از زندگی مشترک میگذره.)

                                        

میخوام یه دعا براتون بکنم بگید امین:

خدایا به این شب عزیز قسمت میدم به همه این عزَب اُوقلی ها هم یه زن خوب و صبور بده که بتونه اینا رو تحمل کنه.

   کلی زحمت کشیدم و همسایه هامونو گوشه و کنار گیر اوردم و با نهایت پر رویی چگونگی اشناییشون را پرسیدم اون وقت شماها یه نظر نمیدید؟

                                                    شاد و سر بلند و پیروز باشید.                      

 

  
نویسنده : نـــــــــــــــــدا ; ساعت ٩:٠٤ ‎ق.ظ روز پنجشنبه ۱٦ شهریور ۱۳۸٥
تگ ها :

← صفحه بعد